ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

1970

1970

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΤΗΝ ΥΠΑΤΗ

Η ήρεμη και νωχελική χειμωνιάτικη καθημερινότητα στο χωριό άρχιζε να ζωντανεύει εκεί στα μέσα Δεκεμβρίου. Από την μιά τα φωτισμένα Χριστουγεννιάτικα δέντρα, από την άλλη οι  μεθοδικές προετοιμασίες  για τις γιορτινές υποχρεώσεις, όλα αυτά μαζί συνέθεταν μια χαρούμενη κινητικότητα. Πλησιάζοντας προς τις Άγιες μέρες, οι μυρωδιές από τα μελομακάρονα, τους μπακλαβάδες και τους κουραμπιέδες αρωμάτιζαν το κρύο αεράκι και έστελναν το μήνυμα των γιορτών σε όλους.

Τα Κάλαντα ήταν μια πολύπλοκη υπόθεση γιατί όσο κι αν σήμερα φαίνεται απίστευτο τότε ο πιο ικανός ΄καλανταδόρος’ έπρεπε να είναι ξύπνιος από τα άγρια χαράματα.Εμείς οι πιτσιρικάδες ξέραμε ποιοί νοικοκυραίοι ξυπνούσαν νωρίς και έτσι σπεύδαμε μέσα στο σκοτάδι να τους προλάβουμε χαρούμενους και ‘γενναιόδωρους’ και αργότερα να τραγουδήσουμε για τους ενοχλημένους ‘υπναράδες’. Σκουφιά και γάντια απαραίτητα…

Ανήμερα τα Χριστούγεννα, η πολύ πρωινή Θεία Λειτουργία με έβρισκε ξυλιασμένο στην κρύα εκκλησία, αλλά ευτυχώς επιστρέφοντας στο σπίτι, μας περίμενε ο περίφημος μεζές της ‘τσιγαρίθρας’. Κομματάκια από λίπος χοιρινού τηγανισμένο, διαιτητική βόμβα με τα σημερινά δεδομένα, αποτελεσματικό όμως στο πολύ κρύο πού έκανε…. Πόσο ‘βόρειοι’ υπήρξαμε..

Το Χριστουγεννιάτικο γεύμα ξεκινούσε νωρίς, γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι με τον παππού και την γιαγιά πρωτοκαθεδρία. Μεγάλη και αξέχαστη η χαρά μου από τις σοκολάτες με αμύγδαλο πού μου έφερνε η λατρεμένη δεξιά τσέπη του πανωφοριού του παππούλη μου…..εκεί τις είχε πάντα. Στο τραπέζι μας εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε γαλοπούλα αλλά χοιρινό ψητό ή και βραστό και φυσικά το περίφημο ‘μπουμπάρι’, μια άλλη διαιτολογική καταιγίδα (έντερο με χοιρινά εντόσθια ,πράσο,ρύζι). Οι επόμενες μέρες κυλούσαν με διάφορες γιορτινές δραστηριότητες και πολύ παιγνίδι, όταν δεν χιόνιζε. Δώρα δεν περιμέναμε από τον Άγιο Βασίλη αλλά από τους γονείς μας, πού τελευταία στιγμή καταφέρναν την έκπληξη, δυστυχώς όχι πάντα.

Η παραμονή της Πρωτοχρονιάς, μας έβρισκε συνήθως με κόσμο στο σπίτι και με αδημονία περίμενα τον πατέρα μου να αναβοσβήσει θεατρικά τα φώτα στην αλλαγή του χρόνου, ένα ρόλο πού πολύ αργότερα θα τον ερμήνευα κι εγώ..Λίγο χαρτάκι από τους μεγάλους και γιά μας τους μικρούς το ‘πάρτα όλα’ ήταν η πρώτη μας αθώα επαφή με τον τζόγο. Ανήμερα  της Πρωτοχρονιάς και λίγο πριν ξημερώσει, οι γονείς μου αγουροξυπνημένο με έστελναν εθιμοτυπικά,  στο σπίτι του παππού μου, να ‘απαγγείλω’ το ‘σπούρνη κόττες, σπούρνη αυγά, σπούρνη καλαμπόκι’, ανακατεύοντας με το ξυθάλι (την μάσια) την στάχτη με τα αναμμένα κάρβουνα, δηλαδή την σπούρνη. (βλ. ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ)

Μελαγχολικά ήταν τα Φώτα για μένα.Συνειδητοποιούσα ότι οι γιορτινές μέρες τέλειωσαν και η μαγεία τους χάθηκε…..Καί έπρεπε και να βοηθήσω στο ξεστόλισμα του δέντρου, διαπιστώνοντας έτσι ότι οριστικά οι γιορτές έλαβαν τέλος.

Τα χρόνια προχώρησαν και οι συνήθειες διαφοροποιήθηκαν, αυτό είναι και το λογικό εξάλλου.Ο τρόπος εορτασμού έγινε πιο μοντέρνος και με περισσότερες ‘μοδάτες’ επιρροές. Οι Χριστουγεννιάτικες γιορτές όμως εξακολουθούν να παραμένουν το ίδιο ποθητές στους περισσότερους από εμάς.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΥΠΑΤΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ  ! ! !

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΣΑΚΑΤΙΚΑΣ

1958

1958

..1958 Λαμία,πλανόδιος Άγιος Βασίλης.

1968

1968

1968. Μετά από Χριστουγεννιάτικη χιονόπτωση.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: